Historia pewnej kolacji

11.01.2015, godz. ok. 15.  Na faceboku zauważam informację, że będzie można wylicytować kolację z Lorein. Piszę do Martyny, na co dostaję odpowiedź, że niezła opcja, aczkolwiek po kilku godzinach dochodzi informacja, że jednak nie da rady. Mówimy "trudno" i tyle. Ale potem pokazuje się kolejne uaktualnienie - ta sama kolacja jest na allegro, na aukcji WOŚP, trochę gadamy i stwierdziamy, że bierzemy to. Okazuje się jednak, że nie tylko my mamy chrapkę na to spotkanie. W dzień zakończenia aukcji, na chwilę przed planowanym końcem, podbijamy i zgarniamy kolację. "Mamy to!" piszemy do siebie, tak naprawdę dalej nie dowierzając, że to się dzieje. 

Kilka dni mija na uzgadnianiu, co dalej

25.01.2015 - "ej, a gdyby to zrobić w przyszłą sobotę?" dostaję wiadomość. "Ale ja pracuję, musiałabym wziąć wolne". Szybkie ustalenia, że tak, bierzemy to już teraz jak najszybciej, ja biorę wolne, Martyna dogaduje z tatą, który jest pośrednikiem, szczegóły, aby ten zadzwonił i poprosił o ten termin, na którym nam zależy. 

27.01.2015, godz. 15 - "Sobota, Autorska, godz. 20" dostaję sms-a, który wprawia mnie w osłupienie... UDAŁO SIĘ. Dochodzimy do wniosków, że chyba nie ma innej opcji, bo wszystko idzie jak z płatka.

Ale w dalszym ciągu utrzymujemy przed chłopakami w tajemnicy, że to właśnie my będziemy w sobotę z nimi się widzieć (jak wiecie, panowie z Lorein dobrze mnie znają).

31.01.2015, wstaję o 6, o 9 odjeżdżam w stronę Kielc, potem do Skarżyska i od około godz. 15 chodzę roztrzęsiona jak galareta, bo "Martyna... stresuję się!". Nie, żebym bała się od tak, ale miałam obawy co do reakcji chłopaków. 

Wyszykowane, poszłyśmy w miesce spotkania. Widzimy, że chłopaków nie ma, więc chcemy się schwoać i poczekać, aż nagle słyszymy "Ale tędy też można wejść...". Odwracamy się, a ja wypowiadam ciche "upssss". To gitarzysta i basista. Słyszę tylko "tak przeczuwałem, że będziesz to Ty" i "naprawdę? ale to serio? naprawdę?". Cóż, widać, że jestem bardzo przewidywalna. Po kilku minutach dołączył wokalista z perkusistą, a przy okazji dołączyły dwie osoby, żeby porozmawiać ze mną i z Martyną. Atrakcją było to, że przyjechałam aż z Łodzi, że jak to, po co, dlaczego. No, może gdyym jechała cały świat to byłoby wydarzenie, ale 200 km... No cóż, tak bywa!:D

Spotknie minęło pod znakiem śmiechu, rozmów, kolejnych porcji śmiechu, jeszcze większej ilości śmiechu i jeszcze większej ilości jedzenia... i selfies!

Było tak cudownie i tak pięknie, że żal było mi się rozstawać, a gdy  w niedzielę, po całym dniu z Martyną, spędzodznym na siedzeniu, chodzeniu i zdjęciach, wsiadłam do pks-a, rozpłakałam się jak małe dziecko. Tak bardzo nie chciałam wracać do domu. Tak bardzo byłam szczęśliwa, że powrót do domu, do pracy, do codzienności, spowodował, że wpadłam w jakiegoś ogromnego doła. Możecie się śmiać, ale kilka chwil w takim doborowym towarzystwie, z takimi rozmowami  i wszystkim... To było taaaakie piękne! Z tego też powodu moi znajomi mnie prawdopodobnie mieli dość, gdy uczyniłam spam na facebooku, zdjęciami i nie tylko :D Ale warto było! W końcu, hej, ile razy chodzi się na kolację z ulubionym zespołem?!

(dla Waszego dobra, bez zdjęć)